آنچه در این مقاله میخوانید [پنهانسازی]
ساختار شبکه میتواند به بزرگی شبکه جهانی اینترنت یا شبکهای محلی با تعداد اندکی دستگاه متصلبههم باشد. در هر کدام از این حالتها دستگاهها برایآنکه بتوانند با یکدیگر ارتباط برقرار و دادهها را میان خود رد و بدل کنند نیازمند آدرسی یکتا و منحصربهفرد هستند که به این آدرس IP میگویند.
نوعی از IP که از آن تنها برای برقراری ارتباط میان دستگاهها در ساختار اینترنت (و نه یک شبکه محلی) استفاده میشود، Public IP یا IP عمومی است. در مقابل در شبکههای محلی مانند شبکة داخلی یک سازمان از نوع دیگری IP استفاده میشود که به آن Private IP یا IP خصوصی گفته میشود.
به بیان دیگر، با داشتن Private IP دستگاه شما نمیتواند با سایر دستگاهها در بستر اینترنت ارتباط برقرار کند و فقط با داشتن Public IP این کار ممکن است.
هنگام اتصال دستگاههای داخل یک ساختار شبکه به مودم، از سمت مودم به هریک از این دستگاهها یک آدرس IP خصوصی داده میشود. این دستگاهها با آدرسی که از مودم دریافت کردهاند میتوانند با یکدیگر در ارتباط باشند؛ اما اگر قصد ارسال بستهای به دنیای اینترنت را داشته باشند، از آنجایی که دارای آدرس IP عمومی نیستند، آن را برای مودم ارسال میکنند. دلیل ارسال این بسته به مودم آن است که در چنین ساختاری مودم هنگام آدرس دهی به دستگاهها برای آنها مشخص میکند که تنها اوست که قادر به ارتباط با دنیای بیرون از این ساختار است و اگر قرار به ارسال بستهای به خارج از این ساختار باشد، دستگاهها باید آن بسته را برای او ارسال کنند.
به بیان بهتر، مودم خود را gateway برای دستگاهها تعریف میکند. حال، مودم (روتر) که پیشتر از طرف شرکت فراهمکنندة اینترنت یک Public IP دریافت کرده است، درخواستهای دستگاههای موجود در ساختاری که به آن متصل است را با استفاده از Public IP خود به دنیای اینترنت میفرستد. این امر برای هر ساختار شبکهای چه دستگاههای موجود در یکخانه باشند چه سازمانی بزرگ با تعداد دستگاههایی زیاد، صدق میکند.
